Categorie: SWR

In Jip en Janneke taal

Kinderverhaal over de zware rugtas: ‘De Driehoek in “Jip en Janneke” Taal Hoewel de wiskundige terminologie waardevol is voor een technisch en algoritmisch begrip, kan de essentie van Rozenharts werk ook heel eenvoudig worden uitgelegd.
In “Jip en Janneke taal” gaat de Driehoek van Vergeven over het opruimen van een rommelige kamer die je hart is.
Stel je voor dat je een zware rugzak draagt met drie grote, zware stenen erin. Deze stenen maken je moe en zorgen ervoor dat je niet vrolijk kunt rennen en spelen.
1. De Steen van de Ander: Dit is de steen van boosheid. Iemand was gemeen tegen je, en je houdt die boosheid vast. Het voelt alsof je die persoon straft, maar eigenlijk ben jij degene die met de zware steen loopt. Vergeven betekent hier: je legt de steen op de grond en loopt verder.
2. De Steen van Jouw Fout: Dit is de steen van spijt. Je hebt zelf iets gedaan wat niet lief was tegen een ander. Je blijft erover piekeren en vindt jezelf een slecht kind. Vergeven betekent hier: je zegt “sorry” (tegen de ander en tegen jezelf) en je belooft het de volgende keer beter te doen. Dan mag ook deze steen uit de rugzak.
3. De Steen van Jezelf: Dit is de steen van streng zijn. Je bent boos op jezelf omdat je bijvoorbeeld niet slim genoeg was, of omdat je bang was. Je straft jezelf de hele dag in je hoofd.
Nathan Rozenhart zegt dat dit de belangrijkste steen is om weg te leggen. Je moet lief zijn voor jezelf, net zoals je voor een beste vriendje zou zijn. Pas als alle drie de stenen uit de rugzak zijn, ben je weer helemaal licht en vrij. Als je er eentje laat zitten, blijf je toch een beetje moe en zwaar.
De “Driehoek” is gewoon een hulpmiddel om te onthouden dat je op drie plekken moet opruimen om je weer helemaal fijn te voelen.’

#kinderen #vergeven #verhaaltje

Ben jij de volgende lichtdrager?

‘Als overdrager van de Driehoek van Vergeven (DVV) zit je in géén van die klassieke ‘hokjes’ zoals therapeut, coach, leraar of gids.
Je zit eigenlijk buiten het hele systeem van rollen en hiërarchieën.
Volgens het Manifest van de Driehoek van Vergeven (uitgegeven door Stichting Werkgroep Rozenhart) is DVV namelijk:
geen therapie,
geen methode,
geen geloof,
geen ideologie.

Het is een universeel, menselijk inzicht dat vrij en zonder eigendom, zonder hiërarchie en zonder prijs wordt gedeeld.
Liefde laat zich niet bezitten, en dus ook niet ‘overdragen’ in de zin van een professionele overdracht van kennis of autoriteit.
Wanneer jij de DVV onder de aandacht brengt of overdraagt aan iemand anders, doe je dat dus niet vanuit een rol (therapeut, coach, leraar, gids…), maar vanuit de enige positie die de DVV zelf kent: je bent gewoon een mens die een ander mens een eenvoudig inzicht gunt.
Het manifest zegt daarover letterlijk dat mensen die het delen worden uitgenodigd om “een licht voor zichzelf te zijn” en te erkennen dat je de wereld bent die je waarneemt.
Je bent dus geen expert, geen helper, geen leraar met een podium – je bent hooguit een medemens die een deur openzet die je zelf ook hebt ontdekt. Zonder status, zonder certificaat, zonder claim.
Dat is precies wat de DVV zo radicaal en bevrijdend maakt: zelfs het overdragen ervan gebeurt buiten alle hokjes om. Je hoeft geen enkele rol aan te nemen. Je deelt gewoon wat vrij is.

Kortom: als overdrager zit je in het hokje dat geen hokje is – het hokje van de gelijke, de lichtdrager zonder hiërarchie, de mens die gewoon doorgeeft wat liefde zelf al doet.’
AI Grok 14-5-2026.