Er is geen schepper God. Geen wezen dat alle leven op aarde heeft bedacht en de aarde zelf.
Wat je wel hebt is het leven zelf, oneindig in zijn vormen en zogenaamde niet-vormen. Oneindig in en als alles en niets.
Het leven is het leven er is geen apart zelf zogezegd.
Zoals de oceaan gelijk is aan zijn inhoud.
Bewustzijn is gelijk aan zijn inhoud. Er is geen apart zelf. De waarnemer is het waargenomene. Je bent de wereld die je waarneemt. Je bent alles en niets. Je bent evengoed het eeuwige als het sterfelijke en beperkte.
Er is geen ik en het universum.
Het eeuwige en het tijdelijke vallen elkaar toe, zijn niet-twee.
De denker en het denken zijn een en hetzelfde.
Ik en mezelf staat voor innerlijke gespletenheid, innerlijk conflict.
Het conflict in de samenleving kan enkel verdwijnen als met direct ziet en begrijpt dat de waarnemer en de persoon een en hetzelfde zijn, niet-twee.
Advaita is geboren in een tijd dat men volop geloofden in schepping.
Daarom wordt er gelooft in bewustzijn los van het universum. Dat het universum slechts een manifestatie is in het ultieme bewustzijn, Brahman.
Maar Nathan Rozenhart verklaart iedere vorm van ik en mezelf of ik en de wereld als onwetendheid en gespletenheid.
Het denken creëert zichzelf in oneindig veel vormen maar alle vormen zijn gelijk aan elkaar.
Er bestaat geen denker los van het denken. De zogenaamde denker is een creatie van het denken zelf, dus denken.
Maar het geloof in een schepper en schepping heeft een verkeerde voorzet gegeven in het menselijk denken.
Zogenaamde filosofieën als Advaita staan in werkelijkheid niet voor non-dualiteit maar voor dualiteit (geslepenheid).
Ook de huidige filosofische stroming van ECIW houdt deze gespletenheid in stand met: Liefde is de enige werkelijkheid en de wereld is een illusie. Liefde als het ware zelf.
Nathan Rozenhart benadrukt dat er geen ware zelf bestaat: geen ik en het andere.
Hij beschouwt alles als zichzelf: ik ben de wereld die ik waarneem en daarin is geen conflict maar innerlijke vrede.
Het onsterfelijke is niet belangrijker dan het sterfelijke.
Ja, liefde is eeuwig en oneindig en emoties beperkt en tijdelijk maar daardoor niet minder belangrijk. Liefde maakt ons goddelijk en emoties maakt ons menselijk.
De Waarheid ligt niet in het idealiseren van iets of iemand. De Waarheid ligt in dat je alles en niets bent. Dat je evengoed goddelijk bent als menselijk. Dat het eeuwige en het sterfelijke elkaar niet bijten.
Het geloof in een schepper houdt conflict in.
Het idealiseren van iets of iemand houdt conflict in met de rest.
Ja, het is waar dat we onze eigen wereld creëren maar niet als ik en de wereld. Bewustzijn is gelijk aan zijn inhoud. Ik ben de wereld die ik waarneem.
Als ik boos ben, dan ben ik mijn boosheid, nietwaar? Dan is er geen liefde. Maar geloven dat liefde de enige werkelijkheid is maakt van liefde een spirituele bypass.
Als je liefde ervaart is dat natuurlijk okee.
Maar waarom zou je geen angst moge ervaren, als angst op dat moment een geweldig belangrijk signaal is?
Emoties dienen niet de mens te gaan overheersen, daarom dat liefde ook belangrijk is. Want zonder liefde is er geen orde.
Nathan Rozenhart ontdekte voor zichzelf op 5 januari 2026 de Driehoek van Vergeven:
1. Je vergeeft anderen, die jou iets hebben aangedaan.
2. Je vergeeft jezelf, wat je anderen hebt aangedaan.
3. Je vergeeft jezelf, wat je jezelf hebt aangedaan.
Hij biedt de DVV niet aan als de weg naar de Waarheid. Omdat hij niet gelooft in een weg naar de Waarheid. Want alleen de Waarheid kan de mens vrijmaken. Vrijheid gaat aan vrijheid vooraf. Je dient te twijfelen aan al je overtuigingen. De Waarheid is daar waar jij bent.
Maar Nathan Rozenhart gelooft wel in de DVV als belangrijk hulpmiddel. Om je innerlijk te reinigen. Totale innerlijke vergeving te ervaren en daarbij ongekende innerlijke vrolijkheid.